.#غربت_امام'>امام_رضا(علیهالسلام)دعبل بن علی خزاعی، شاعری که در زمان امام رضا (علیهالسلام) میزیست، گفت: وقتی قصیده تائیهام - که بیت زیر یکی از ابیات آن است - برای حضرت امام رضا (علیهالسلام) خواندم؛مدارس ایات خلت من تلاوةومنزل وحی مقفر العراصاتآن خانه ها، جایگاه تدریس آیاتی چند بود که بیت رسالت در آنها تفسیر آیات میفرمودند؛ و اکنون به سبب جور مخالفان، از تلاوت قرآن خالی شده است. زیرا جای تفسیر آن، محل نزول وحی الهی بود و اکنون عرصه های آن عبارت و هدایت خالی و بیابان و ویران شده است.همین که به ابیات زیر رسیدم؛خروج امام لا محالة واقعیقوم علی اسم الله بالبرکاتیمیز فینا کل حق وباطلویجزیی علی النعماء والنقماتترجمه: آنچه امید میدارم، ظهور امامی است که البته ظهور خواهد کرد و با نام خدا و یاری او و با برکتهای بسیار به امامت قیام خواهد کرد و هر حق و باطلی را تمیز و مردم را به نیک و بد، پاداش و کیفر خواهد داد.دعبل گفت: چون این دو بیت را خواندم؛ امام رضا (علیهالسلام) بسیار گریست. بعدا سر بلند کرد، فرمود:ای خزاعی! روحالقدس، این دو بیت را به زبان تو انداخته است؛ آیا میدانی آن امام کیست؟ گفتم: نه. مولای من! جز اینکه شنیدهام امامی از خاندان شما خروج خواهد کرد و دنیا را از فساد، پاک و پر از عدل و داد خواهد نمود.فرمود:الامام بعدی محمد ابنی وبعد محمد ابنه علی وبعد علی ابنه الحسن وبعد الحسن ابنه الحجة القائم المنتظری فی غیبته.بعد از من پسرم، محمد، امام است و بعد از او پسرش، علی، و پس از علی پسرش، امام حسن عسکری علیه السلام و بعد از او پسرش، حجت منتظر علیه السلام که ظهورش حتمی و قطعی.گر چه بیش از یک روز از دنیا باقی نمانده باشد؛ خداوند، همان یک روز را آن قدر، طولانی خواهد کرد تا آن امام ظهو
برچسب:
نویسنده: پرهام رستمی
تاريخ: يکشنبه
1 مرداد
1402 ساعت: 15:41